مهمترین سایتوكاین این دسته TGF-β است كه اثر اصلی آن، مهار تكثیر و فعالیت لنفوسیت ها و سایر لكوسیت ها می باشد. TGF-βبه سه شكل حضور داردTGF-β1 ، TGF-β2 وTGF-β3. سلول های دفاعی، عمدتا“ به تولیدTGF-β1 می پردازند.از جمله مهمترین اثرات سایتوكاین های ضد التهابی، می توان به موارد زیر اشاره كرد: - مهار تكثیر و تمایز لنفوسیت هایTو مهار فعالیت ماكروفاژها - تحریك لنفوسیت B به منظور تولید IgA چرا كه در مقایسه باIgA ،IgG و IgMبه لحاظ عدم فعال ساختن كمپلمان، قادر به تولید عوامل التهابی از اجزای سیستم كمپلمان نبوده، لذا در جهت فرو نشاندن التهاب عمل می نماید. - اینترلوكین-10 :(IL-10)این سایتوكاین را میتوان به لحاظ مهار ماكروفاژهای فعال و سلولهای دندریتیك به عنوان سایتوكاین مهار كننده ایمنی ذاتی و ایمنی سلولی به حساب آورد. IL-10عمدتا“ توسط ماكروفاژهای فعال و پس از آن، توسط سلول های Th2 و كراتینوسیت های پوست تولید می شود. مهمترین اثرات IL-10 : - مهار تولید IL-12 توسط ماكروفاژهای فعال و سلول های دندریتیك و ازآنجایی كه IL-12 مهمترین سایتوكاین جهت تمایز لنفوسیت هایTh1 و لذا شكل گیری پاسخهای ایمنی سلولی است، لذا IL-10 سبب مهار پاسخ های ایمنی سلولی می شود. مهار بروز مولكولهای MHC كلاس IIو مولكول های كمك تحریكی برسطح ماكروفاژها و سلول های دندریتیك، بدین ترتیب جلوی عرضه آنتی ژن و لذا تحریك لنفوسیت های Tگرفته می شود. اینترلوكین: 4-مهمترین سلول تولید كننده این سایتوكاین، لنفوسیتهایTCD4+ و مست سل ها می باشند. تحریك رشد و تكثیر لنفوسیت های، تحریك تمایز لنفوسیت های Th2 كه پاسخ های ایمنی را به سمت ایمنی هومورال سوق می دهند، مقابله با اثرات اینترفرون گاما (IFN-γ) اینترلوكین- 5 نظیر IL-4 مهمترین سلول های تولید كننده این سایتوكاین، لنفوسیت های TCD4+و مست سل ها می باشند. اثرات عمده تحریك رشد و تمایز لنفوسیت ها و تحریك تمایز لنفوسیت های Th2 كه پاسخ های ایمنی را به سمت ایمنی هومورال سوق می دهند، تحریک تولید IgA اینترلوکین35 - نیز یک سایتوکاین شناخته شده جدید است که توسط سلول‌های Treg ترشح می‌شود و دارای خواص سرکوب‌کنندگی سیستم ایمنی است. اینترلوکین37 - IL-37 سلول های دندریتیک را در حالت نیمه بالغ و آماده باش نگه می دارد به جای این که به آن ها اجازه دهد به آنتی ژن های جدید حساس شوند. این مطالعه مسیری را نشان می دهد که پاسخ سیستم ایمنی در موش ها توسط IL-37 تغییر می یابد، در این مسیر مولکول های CD40، IL-1b، IL-6 وIL-12 کاهش می یابند. این یافته ها نشان می دهند که IL-37 ممکن است مولکول اصلی تنظیم پاسخ های ایمنی باشد و میزان آن بر روی بسیاری از قسمت های سیستم ایمنی که منجر به پاسخ ایمنی می شوند تاثیر بگذارد. زمانی که محققان DC های جدا شده از گره های لنفاوی موش های دارای IL-37 و نیز موش های طبیعی را به موش های جدید منتقل کرده اند مشاهده نموده اند که در موش های دارای IL-37 آنتی ژن کم تری عرضه می شود.