آنتی بادی ها قادرند به طور اختصاصی با طیف وسیعی از آنتی ژن ها با میل پیوندی متفاوت واکنش دهند. درواقع ویژگی های شناسایی آنتی ژن به ویژگی های نواحی متغیر آنتی بادی مرتبط است. این ویژگی ها عبارتند از: 1-اختصاصی بودن: آنتی بادی ها برای آنتی ژن ها اختصاصی هستند. یعنی قادرند تفاوت های جزئی در ساختار آنتی ژن را شناسایی کنند. 2- تنوع: مکانیسم های نوترکیبی ژن ها در ساختار ایمونوگلوبولین ها منجر به ایجاد تعداد زیادی آنتی بادی متفاوت (از نظر ساختاری و اختصاصی بودن) می شود. بنابراین در بدن هر فرد، انواع زیادی آنتی بادی با ویژگی های متفاوت وجود دارد که تحت عنوان گنجینه آنتی بادی نامیده می شود. این گنجینه متفاوت باعث می شود که آنتی بادی ها به طور اختصاصی به تعداد زیادی از آنتی ژن های مختلف متصل شده، به آن ها پاسخ دهند. 3- بلوغ میل پیوندی: آنتی بادی ها برای پاسخ به آنتی ژن ها نیاز به اتصال محکم به آن ها دارند. میل پیوندی زیاد در آنتی بادی ها، طی پاسخ های ایمنی همورال وابسته به سلول Tدر مقابل آنتی ژن های پروتئینی ایجاد می شود. افزایش میل پیوندی آنتی بادی ها علیه آنتی ژن ها مکانیسم بسیار دقیقی است که در اثر جهش های سوماتیک در نواحی متغیر آنتی بادی ها اتفاق افتاده، بلوغ میل پیوندی نامیده می شود. زنجیره های سبک و سنگین در ساختمان های چهار زنجیره ای گرد آمده وایمونوگلوبولین های مونومری نظیر IgG را می سازند. همچنین براثراجتماع دو یا چند ایمونوگلوبولین مونومر، ایمونوگلوبولین های دایمر( نظیر IgA) یا پلیمر (نظیر IgM) به وجود می آیند. ایدیوتیپ